سه گانه ی زنانه

چشم که باز می کند: دستهایش را میان چینهای توری زری دوزی شده ای می بیند که مچش را به رقص گرفته اند .پولکهای خندان روی پیشانی و حریری که با گیسوانش تاب می خورد و سیب گلویش را به سنجاق طلایی آویزداری مزین می کند . چینهای بلند و طولانی دامنش که کمر را به پاها وصل می کند،به تاب تنش چرخ می خورد و خلخال که به دور مچ پایش پیچیده پاهای لغزانش را که بر زمین ضرب می زند زنگ دار می کند.
فرصتی برای نشستن نیست ،رقص واره زیستن به طنازیست و زن که می رقصد به زندگی، سبک راه می رود .خنده ایست که جاری می شود .سبکیش باد را می رقصاند.می شوید و می رود.
__________________________

چشم که باز می کند: زندگی آشپزخانه ای می شود که ظرفهای خسته ی آن همیشه چشم براه او می نشینند. موهایش همیشه بوی سرخ کردنی می دهد و دستهایش رنگین پوست سیب زمینی و بادمجان است و بزرگترین دغدغه های زندگیش در قابلمه های غذا، ته می گیرد و می سوزد .
مهمترین تعریفش از زندگی : دهانهای باز. فرصت نشستن نیست ،همیشه کاری هست: کاری که ارتباط ممتد او را به اشیاء اثبات می کند و خطوط تنش را در ازدحام آشپزخانه گم می کند. در سرزمین او ،زمان حجم مبهمیست که انتظاری دور را رقم نخواهد زد و ساعت به وعده های غذایی تسلیم می شود.
___________________________

چشم که باز می کند : کنار درخت سرو و لب جوی آبی خم شده و نیلوفر آبی کبودی به سمت پیرمردی تعارف کرده است . چشم به پیرمرد دوخته و جوری رفتار می کند که انگار متوجه نیست که دارند نگاهش می کنند ،که یک نقاشی است که نگاهها را مجذوب می کند .جوری نگاه می کند که هیچکس نمی تواند مطمئن باشد که آیا اصلا جایی را نگاه می کند یا نه. خیرگیش هم خالی از نگاه است .....خالی از توجه است.....خالی از زندگیست.
فرصتی برای نشستن نیست و نه لحظه ای برای نگریستن به جانبی که نگاهی نباشد،که دستی چهره اش را تسخیر نکند .همه چیز از قبل ،قاب می شود به قامت رویا.