ماكاروني وتصميم گيري

هيچوقت مرز خام و پخته را نمي فهمم. بخصوص در مورد سبزيجات يا چيزهايي كه هم بصورت خام مصرف شود و هم پخته.برنج يا ماكاروني را مي فهمم :مي دونم كه مثلا در مورد ماكاروني نبايد هيچ نقطه ي سفيدي در برش عرضيش باقي بمونه البته اگه قرار نباشه كه دم بكشه والا بايد يك نقطه ي ريز سفيد باقي بمونه .هرچند هميشه شك مي كنم كه آيا اين نقطه ي ريز سفيد آخرين حد ناپختگيست يا من دارم عجله مي كنم .اينموقع است كه ازش مي چشم و تصميم را به دندانهام مي سپارم .فكر كنم در مورد مسائل روزمره يا زندگي هم دچار همين مشكلم :هيچ وقت نمي دونم كه دقيقا كي زماني است كه بايد كاري انجام دهم يا انجام ندهم .اما هميشه يك بي خيالي شيرين خواب آلود بهم اميد مي ده كه فعلا وقتش نرسيده و گاهي دلم مي خواست كه تا آخر عمر در همين لذت سكرآور قبل از عمل باقي مي ماندم :لذت نشستن روي صندلي و فكر كردن به اينكه :نه ماكاروني خراب نميشه!تنها وتنها به اين دليل كه من دارم درستش مي كنم واگه هم خراب بشه لابد مشكل از نوع ماكاروني است.البته گاهي هم ميشه كه به خودم چشمك بزنم و بگم كه فكر كنم ايندفعه يك كم هم تقصير خودم باشه.تا اينجا كه رسيدم يادم رفت ،چرا از ماكاروني پختن حرف زدم اما الان دلم مي خواد از ماكاروني پختن حرف بزنم تا از تصميم گيري.شايد چون اين يكي را خوب ياد گرفتم و چيزهاي ديگر را بد.براي همين هم الان ماكاروني درست كردن را بيشتر از بقيه ي كارها دوست دارم .در ضمن مي تونم بفهمم كه ماكاروني كي پخته ميشه اما تصميم گرفتن درباره ي امرو بيرون از امور خانه حقيقتا كار سختتريست . درضمن ،ماكاروني درست كردن من:دختر خوب كدبانوي ايراني،اما معلوم نيست كه در مورد كارهاي ديگه اين تساوي چندان حفظ بشه و اين درحاليست كه اولي راحتتر هم هست