فراموشي روياها

اتفاقات زيادي ممكن است بيفتد تا آدم رويايش رافراموش كند .اكثر آدمهاجزء رويا فراموش كردگانند .رويافراموش كردگان آدمهايي خسته هستند كه حتما در كودكي رويايي داشته اند و ايدئالهايي را براي خودشان ترسيم كرده اند اما در يك حادثه يا چند حادثه ،جايي كودكي و رويايشان را با هم گم كرده اند ،اينجور آدمها يك جايي در زندگي خسته از تنبلي خودشان وسختگيري شرايط به اين منطق رسيده اند كه : بس.مي خواهم واقعي زندگي كنم و سعي كرده اند واقعي زندگي كنند،درحاليكه از زندگي ،جهاني مثلي و دروغين ساخته اند .اولين آدمي كه روياي خودش را فراموش كرد ،براي هميشه طبق رويا زندگي كردن را براي بقيه سخت كرد و بقيه را به اين فكر انداخت كه: اينقدر سخت نگيريد ،واقعي زندگي كنيد .واقعي زندگي كردن يعني هرچه پيش آيد، خوش آيد.واقعي زندگي كردن يعني بي برنامه خود را به دست برنامه هاي جبري كه زندگي براي آدم مشخص مي كند دادن .واقعي زندگي كردن يعني سربه زير و بي صدا دنبال يه تيكه نان رفتن و..........وهمين آدمهاي واقعي زندگي كن، كه به مرور زمان تعدادشان زياد شد و الان نزديك 99درصد از ما را تشكيل مي دهند ،وقتي احساس كردند كه رويايشان را گم كرده اند يا فراموش كرده اند و خودشان و كودكيشان را يك جايي در گذشته جا گذاشته اند تا مثل همه بتوانند زندگي كنند ،شروع كردند به خنديدن و مسخره كردن ايده بافان و رويا انديشان .شروع كردند به نصيحتها وپيشنهاداتي كه آدم بزرگها به بچه ها مي كنند تا بزرگ شوند.و در نهايت وقتي ايدئال بافان به جايي رسيدند كه وسط زندگي و يا وسط يه تيكه نان واقع گراها قرا گرفتند ،واقع گراها ديگر نمي توانستند صبر كنند و حتي بخندند و يا پيشنهادي بدهند در نتيجه از ترس اينكه رويابافي آنها به واقعيت بپيوندد و واقعيتي را كه حالا آنها در آن سهمي داشتند واژگون كند ،جنگي مستقيم و بي رحمانه عليه رويابافي و روياسازي به راه انداختند