استاد

به برف نشسته است گیسوان آشفته اش ولبخند تلخ وگستاخش را انگار در گیومه گذاشته اند :چون متفاوت است ، متمایز است ، چیزی است از جنس نفی ، نفی هرچیز............. وچشمهایش که داغ وبرنده ، زل می زند به من با تنی که لم داده به میز ،انگار حریف می طلبد ،واگر لحظه ای نگاهش را ببازی ، سر به زیر اندازی ویا دست وپایت را گم کنی ، آنی پشتت را به خاک می مالد وآنقدرتو را روی خاک باقی می گذارد که یادت باشد : دفعه ی بعد جنگیدن را وبعد وقتی که رهایت می کند تا بلند شوی ، نیم نگاهی از سر دلجویی می اندازد وانگار می رود : "جنگ است این ، کودکم باور کن